آرسوان خودپنداره تحصیلی را باور فرد در مورد مقدار مهارت درگیر تحصیل شدن نسبت به همکلاسی هایش تعریف می کند. خودپنداره، تعمیم های شناختی برگرفته از تجارب درباره خود است و یکی از هسته های اصلی آن، رابطه با افراد مهم زندگی می باشد. پاپیکا، خود پنداره را به عنوان یک ساختار پیچیده و اغلب شناختی از تعمیمات شخص به خود که شامل ویژگی ها، توانایی ها، دانش، ارزش ها، نگرش ها، نقش ها و دیگر موضوعاتی که افراد خود را تعریف کرده و پیوسته داده های خود را در ان یکپارچه می کنند، دانسته و بندورا آن را عملکرد می داند که بوسیله عوامل بیرونی به گونه غیرمستقیم و از راه فرآیندهای مربوط به خود تاثیر می پذیرد. آقاجانی و همکاران نیز این داده ها را شامل نگرش ها، احساسات و دانش ها درباره توانایی، مهارت و قابلیت پذیرش اجتماعی می دانند. خودپنداره دارای سه سطح می باشد. سطح اول، خودپنداره فردی است که به ضعف و توانایی های فردی اشاره دارد. سطح دوم، خودپنداره ارتباطی می باشد که خود را بر اساس نوع ارتباط با دیگران داوری می کنند و سطح سوم، خودپنداره جمعی است که به مقدار عضویت در گروه باز می گردد. طبق الگوی شناختی اجتماعی پکران، از لحاظ نظری میان هیجان های مثبت و منفی و خودپنداره رابطه ای قابل تبیین است که بر اساس گفته هانسفورد و هاتی رابطه مثبتی بین خودپنداره عمومی و پیشرفت تحصیلی وجود دارد.
سایت خرید پرسشنامه و پروتکل روانشناشی ایران تحقیق را مشاهده کنید